Woensdag 1 juli

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt met de metro naar de universiteit gegaan. Een metroritje kost slecht enkele duizenden Wit-Russische roebels, oftewel een paar cent. In de universiteit was het nog een hele queeste om de juiste kamer te vinden, maar toen we daar uiteindelijk waren mochten we weer een hoop formulieren laten kopiëren en invullen, en kregen we toen twee vage papiertjes waarmee we naar de bank moesten. Bij de bank aangekomen wisten die mensen natuurlijk ook niet wat ze daarmee aan moesten en ons Russisch was bij lange na niet goed genoeg om het uit te kunnen leggen, voor zover wij het zelf al begrepen. De bank was trouwens precies zoals je je een Wit-Russische bank voorstelt: klein, met allemaal karige loketjes waar mensen achter zitten en lange, lange rijen. Uiteindelijk was er een man die het leek te snappen en ons een voor een hielp. Om het geld te krijgen was ook weer ons paspoort nodig en moesten vele documenten worden ingevuld en gestempeld. Dit gebeurde met de meest ouderwetse apparaten die je je kunt voorstellen. Het duurde per persoon een minuut of vijf, dus na een minuut of veertig bij de bank konden we weer naar de universiteit, waar we weer in een rij moesten aansluiten bij de kassa om het geld in te leveren. Daar kregen we weer formulieren met stempels (daar zijn ze hier echt dol op) en god knows what. Toen we die ook weer bij de juiste persoon hadden ingeleverd, moesten we een toets maken en een gesprekje met een docent voeren om ons niveau te testen. Op basis daarvan worden we morgen in groepen ingedeeld.

Hierna zijn we nog extra pasfoto’s gaan maken (bij een hoop formulieren zijn die verplicht en worden de mensen gek als je ze niet hebt) en de sleutels gaan namaken, want ook dat is verplicht, de originele sleutels moesten we weer afgeven. Ook zijn we nog even naar een supermarkt gegaan om een lunch te kopen. Dit alles duurde vijf keer zo lang als het in Nederland zou duren, voornamelijk door de lange rijen die hier overal staan. ’s Avonds zijn we weer naar de supermarkt gegaan en hebben we pasta gemaakt met watermeloen als toetje. Nu lig ik uitgeteld op bed dit te typen. De kamer is oké, het is alleen heel erg balen dat er geen WiFi is. De eerste dag wilde ik eigenlijk vooral zo snel mogelijk een vlucht naar Nederland boeken, maar nu denk ik dat ik het wel volhoud. Het probleem is voor mij vooral de Tour, want er is hier nergens WiFi, dus ik zal er niets van meekrijgen. Ook van het wereldnieuws zijn we volledig afgesloten, ik heb geen idee wat er buiten dit land gebeurt.