Donderdag 2 juli
De derde dag in Minsk was onze eerste lesdag. We gingen naar de universiteit, waar we de uitslagen van onze toets kregen en in een groep werden geplaatst, gelukkig wel allemaal bij elkaar. Bij het woord universiteit moet je je niet te veel voorstellen, het is er allemaal heel ouderwets; houten tafels en stoelen die wij in het begin van de 20e eeuw hadden en nergens een computer o.i.d. Ook is het blijkbaar normaal dat het licht altijd uit is in de gangen, waardoor je een soort spookhuis-idee krijgt.
We kwamen in een klas met twee Japanners, twee Koreanen, een Chinees en een Turks meisje. Het was direct duidelijk dat het niveau heel hoog lag, veel hoger dan wij gewend zijn. Wat de docente zei begrepen we meestal wel redelijk (meestal…), maar ons vocabulaire is echt nog niet groot genoeg om over Edward Snowden te discussiëren, wat deze eerste les de bedoeling was. Ik had wel het idee dat de Koreaanse meisjes ongeveer op ons niveau zaten, alleen het meisje uit Istanbul was al veel beter. Een Japanse jongen, Ken, was vrij moeilijk te verstaan, omdat hij met een zwaar Aziatisch accent Russisch sprak, maar misschien denken zij dat ook wel over ons. We hadden tien minuten pauze, waarin we in de kantine ook Russisch moesten praten met onze klasgenoten. De naam Marit bleken ze heel moeilijk te vinden, ik moest het steeds spellen als ik het zei.
Na de les hebben we onze boeken gekregen, die we een maand mogen lenen, en te horen gekregen dat we onze paspoorten pas op dinsdag terugkrijgen. De decaan had ze aan het Migration Office gegeven om ons verblijf helemaal legaal te maken en ons die moeite te besparen, maar de politie had er nog geen tijd voor gehad en werkt pas weer op maandag.
Het is wel heel opvallend dat niemand zich hier voorstelt, we worden op de universiteit al twee dagen geholpen door twee vrouwen waarvan we geen idee hebben hoe ze heten en ook onze docente heeft haar naam niet genoemd. We weten wel dat ze Maria heet, omdat een van die andere vrouwen ’s ochtends iets zei in de trant van “Maria komt zo.”
’s Middags kochten we op weg terug naar de общежитие wat broodjes en hebben we in onze keuken geluncht. Daarna zijn we nog een pasje gaan regelen dat we hier blijkbaar ook nodig hebben (met pasfoto en stempel) en maakten we kennis met twee mensen uit Turkije die geen woord Russisch spraken en allerlei problemen hadden in de общежитие die niemand begreep, maar wij mochten niet met hun mee het kamertje van de opperregelaar in, dus zijn ze helaas reddeloos verloren.
Aan het eind van de middag ben ik gaan hardlopen. Er is in de buurt van onze общежитие niet echt een route of een weg waar je lange tijd zonder stoplichten kan lopen, dus het tussendoor stoppen moest ik maar voor lief nemen. Hardlopers zie je hier trouwens heel weinig.
’s Avonds hebben we de metro naar het centrum genomen en daar even rondgelopen, alvorens we een Italiaans restaurant uitkozen om pizza te eten (pizza + ijsthee = omgerekend €5,-). Daarna zijn we naar huis gegaan, waar we op bed nog een tijdje hebben zitten kletsen met bier/appelsap en watermeloen.
Uitzicht tijdens rondje hardlopen aan de rand van Minsk.
